the ghosts you draw on my back

2008-09-19T11:20:00.002+02:00

Onte escribinche, hoxe respondíches e saltáronseme as bágoas.
Os sonidos, os olores, as cores e as conversas naquel espazo. Alguén díxoche un día (ti e máis eu sabemos quen) que quen tocaba o clave ou era un snob ou era moi sensible.
E cada vez que escoito a Couperin algo móvese por dentro.

Recapitulemos

2008-09-12T22:03:00.003+02:00

Meses sen escribir, será porque nada aconteceu. Pero acaba o curso, ou empeza, como queiras, e toca facer balanzo, ás veces positivo, ás veces negativo. Relín o xa escrito e busquei a quen tanto fuxín del. Contamos os anos e comezamos a segunda man. E repetimos.
Olvidei de novo a Eric.
Mentres Esmarelda se pasea pola miña cama, pregúntome o que queda por vir. Enche de novo a colcha cos pelos que aspirei esta mañá. Chamareite Penélope, polas noites desfas o que fixen durante o día. Mal agoiro, gato negro.

Haiku

2008-05-25T19:12:00.003+02:00

As trenzas do amor
son a bufanda dos teus muslos

Les vacances de Monsieur Tiersen

2008-04-13T10:32:00.002+02:00

Tras un período de descanso, o monstruo ataca de novo. Sempre o mesmo, sempre algo novo. Quero romper ese celofán!

ou correr ou pegar, pero queimar a angustia

2008-03-03T22:01:00.001+01:00

Once upon a time...

2008-02-12T23:50:00.000+01:00

Foi unha Semana Santa de hai 13 anos, creo. Un sol que non tivo piedade con nós e reservas de auga que non soportaron moito tempo. Un roteiro duro, abofé, pero igualmente bonito. Só desexábamos chegar ao curuto do monte para deixar de sufrir. Alguén tivo unha lipotimia.
Os meus compañeiros deixaron de contar as miñas caídas á décimo oitava, pero ninguén puido remediar o descosido que lle fixen ao pantalón cando decidín baixar daqueles penedos tan grandes desde os que se vía o infinito do océano a modo de tobogán.
Se me apuras podo lembrar que o bocadillo era ou de lombo ou de xamón, o mellor cando tes que patear varias horas máis sen unha mísera pinga de auga, pero recordo perfectamente a camiseta que levaba. E lembro unha cresta que se sumerxía en cada regato, unha cresta acompañada dun axóuxere.
A baixada polo lado da costa foi máis levadeira, só tíñamos que deixarnos ir e a esperanza dunha fonte na vila de abaixo era a nosa principal motivación. A cola que se fixo na fonte era longa, e semellaba que nunca chegaba a túa vez.
Rematamos nunha praia da que lembro que era enorme e cun piñeiral que disque ardeu un destes anos.
Cheguei a casa morta, derreada, co brazo esquerdo completamente queimado e coa raia do pelo tan colorada que durante semanas guiábame pola súa cor para peinarme.
Pero ao empezar a subir o monte Pindo, sen me decatar, collín outro camiño, quizais o que estaba xa predestinado pero sen dúbida o que me levou durante todo este tempo. Unha estreliña que me guiou sen nin ela nin eu sabelo, ata coincidir no mesmo sitio e me (nos?) dar de conta do acontecido.
Foi unha Semana Santa de hai 13 anos, creo.

Lóxica metamatemática

2008-01-01T20:12:00.000+01:00

1+1=1+1

Le moi et le je

2007-12-02T15:48:00.000+01:00

Qui est moi et qui est je?

Metafísica lingüística

2007-10-11T20:24:00.000+02:00

O outro día decateime da terrible irregularidade do verbo ser

Recordo

2007-09-27T21:11:00.000+02:00

Cando o luxo e o lixo me provocan náuseas...

Enigmática Lisa

2007-09-24T23:23:00.000+02:00

2007-09-24T22:36:00.001+02:00

Queda inaugurada a tempada do edredón (e de durmir con calcetíns, con jersey, bolsa de auga...)

Wondering why

2007-09-14T21:00:00.000+02:00

Onte, de camiño a casa, atopeime baixando polas Rodas e non puiden evitar pensar en que hai cinco anos aquela costa era ben diferente ao que é agora.
Pregúntome por que é tan distinta se todo segue no seu lugar. En esencia a mesma, pero á vez é outra.
Pero cada tolo co seu tema...

2007-09-09T20:55:00.000+02:00

De maior quero ser coma ela, sempre llo dixen. Pero onte despediuse e mañá inicia unha nova etapa noutras terras. Quizais non nos volvamos ver. Produce vértixe.
Sorte, nena, no teu camiño.

Confesión

2007-09-05T00:12:00.000+02:00

Que se o boto de menos? Acabo de regresar a casa añorándoo. Todo.

Mamás e papás

2007-09-03T22:45:00.000+02:00

Van ser mamá e papá, papá e mamá. En febreiro. Un pequeno de ollos grandes e corpo delgado que terá cordas por xoguetes e música para durmir cada noite. E o primeiro que apenda a dicir, cando camiñe entre táboas de discutibles olores, será "trencha". Ou "raspilla". Quen sabe.
Parabéns aos dous.

2007-07-22T23:14:00.000+02:00

2007-07-14T15:57:00.000+02:00

Existe unha vella teoría que afirma que basta con engadirlle uns cantos axóuxeres ao gorro da liberdade para facer del o gorro da loucura.

Metaconversa

2007-07-09T23:37:00.000+02:00

A banalidade das cousas, a trivialidade das conversas, a distancia nas relacións, o vacío existencial. Onde estamos nós?

Velenos

2007-07-03T22:28:00.000+02:00

Suminístrome pequenas doses de veleno cada noite. Vou morrendo paseniñamente desde as entrañas para fóra.

San Xoán

2007-06-23T23:47:00.000+02:00

San Xoán celebra o día máis longo do ano, o día sobre a noite. E o lume coma telón purificador onde espantar os demos.
Pois vai ser iso.

intimidades

2007-06-20T21:57:00.000+02:00

Estoume dando de conta de dúas cousas:
1. sigo viva
2. por moito que fastidie son un bicho social

Et le nantais

2007-05-29T21:18:00.000+02:00

Boa forma de comezar, si señor. Días de calor e acentuación oxítona.

Le marseillais

2007-05-26T21:28:00.000+02:00

Je m'ai souvu que j'ai oublie Eric e son mer marseillais. Excusez-moi, Eric.

2007-05-12T22:58:00.000+02:00

Test de Proust

Píntega, Píntega... Bueno, tocoume. Aí o vai.

1. O principal trazo do meu carácter?
Tenacidade.

2. A calidade que prefiro nun home?
Que sexa persoa.

3. A calidade que desexo nunha muller?
Que sexa persoa.

4. O que máis aprecio nos meus amigos?
Que sempre están aí e que aínda que non estean de acordo co que fago, sempre me apoian.

5. O meu principal defecto?
As cousas teñen que ser ao meu xeito.

6. A miña ocupación preferida?
Estar de cháchara coa xente que quero.

7. O meu soño?
Estoume dando conta de que se cres firmemente neles pouco a pouco fanse todos realidade.

8. Cal sería a miña maior desgraza?
Convertirme naquilo que detesto.

9. Que quixera ser?
Estou moi ben comigo. Non me cambio.

10. Onde desexaría vivir?
Agora mesmo? A uns 2000 km por estrada ou a unha hora e media de avión.

11.A cor que prefiro?
Verde e tella.

12.A flor que prefiro?
Os bulbos en xeral.

13.O paxaro que prefiro?
Gústanme todas, pero hai uns días vin unha bubela e alucinei.

14.Os meus autores preferidos en prosa?
Almudena Grandes. Grande es ella.

15. Os meus poetas preferidos?
Arzak e Adriá parécenme grandes poetas.

16. Os meus heroes de ficción?
Corto Maltés.

17. As miñas heroínas de ficción?
Pois non teño.

18. Os meus compositores preferidos?
Satie e Tiersen, sempre.

19. Os meus pintores predilectos?
Van Gogh, Klimt, calquera impresionista...

20. Os meus heroes da vida real?
Todos aqueles que sobreviven e superan as dificultades.

21. As miñas heroínas históricas?
Pois igual cós heroes.

22. Os meus nomes favoritos?
De home Miguel e Guillermo. De muller Lucía.

23. Que detesto máis que nada?
Que me mintan.

24. Que caracteres históricos desprezo máis?
Aznar se lleva la palma.

25. Que feito militar admiro máis?
A toma de Perejil.

26. Que reforma admiro máis?
Lutero tivo o seu punto.

27. Que dons naturais quixeras ter?
Un metabolismo que me permitise non ter que mirar o que como.

28. Como me gustaría morrer?
Nin queimada, nin afogada, nin dun disparo nin navallada, nin guillotinada, mellor de morte nartural.

29. Estado presente do meu espírito?
Felicidade, aínda que boto en falta a alguén, moito.

30. Feitos que me inspiran máis indulxencia?
Coincido con Píntega: Aqueles que están feitos desde a bondade, incluso aínda cando aínda non saen ben.

31. O meu lema?
Nunca choveu que non escampara e O poder está nas túas mans.

2007-04-27T22:36:00.000+02:00

Tomorrow

2007-04-24T22:49:00.000+02:00

Abril chega ao seu remate. E con abril, augas mil. Todo semella atopar o seu cauce, as cousas queren ir polo rego. E o mundo xirará unha vez máis. Que sorpresa deparará mañá? Despois de tempos nos que a ansiedade compartía os cafés comigo, hai unha dirección que guía a bicicleta. E eu só pedaleo.
Escoitei unha pequena reflexión sobre as cousas que esperas e o inesperado, e como este último é o motor das nosas vidas. Sempre hai pequenas sorpresas agardando por nós.

2007-04-07T16:10:00.000+02:00

Levo un tempo, bastante tempo, montando un pequeno puzzle. Non sei cantas pezas son, non as contei, pero en cada conversa aparece unha nova que se coloca no seu lugar e entre todas van deixando ver unha paisaxe. Faltan algunhas, non sei se moitas ou poucas, pero vou entendendo pouco a pouco. E a medida que comprendo vexo o que fixen mal e síntome culpable, outra vez, e non sei como pedir perdón.
A paisaxe, non sei, quizais un cadro surrealista, fai medrar a intensidade dos sentimentos. E decátome de mil cousas, algunhas custa recoñecelas, outras quixera berralas entre a multitude.
Pero cada día, un pouco máis, medra aquilo que che dixen.

Mofa e mofa

2007-03-30T13:40:00.000+02:00

Onte á noite foi a entrega dos Premios da Música 2007 que entre a Academia da Música. O premio á mellor canción en galego foi para Cómplices por non quero saber que. Miopía ante a vida musical.
Todos os poderes cheiran igual de mal.

Actos incontenibles

2007-03-22T00:10:00.000+01:00

Hoxe recordei unha muller que se paseaba polo Prado facendo a manicura. Pasaba dun cadra a outro con total indiferencia, centrando a súa atención na perfección das súas cutículas.
Lembreina por unha señora semellante, que nos deleitou en sesenta minutos co seu repertorio de actos cotiáns íntimos. Un iogur, leite con cacao e unha manicura francesa impecable. O que fai calquera de nós unha noite calquera na súa casa. O sorprendente é que este ritual tivo lugar nun tren. Pareceume o máis obsceno exhibicionismo.

Amaestrar ovellas

2007-03-17T21:28:00.000+01:00

Unha tarde aprendéndolle a unha ovella o valor do chocolate.

Hibernar

2007-03-11T21:55:00.000+01:00

Onte fomos á praia, a Baroña. Había anos que non pisaba a area e que non me bañaba no mar. Ía calor, non demasiada, pero suficiente para convidarnos a xogar na auga. As ondas rompían con forza sobre nós e nos arrastraban cara a dentro e cara a fóra.
Despois, na toalla, agardábanos un bocadillo de mortadela. Sen aceitunas.
Foi unha tarde divertida.

Decisión

2007-03-07T23:15:00.000+01:00

Por onde ir?

Barcelona (break febreiro 07)

2007-03-04T20:41:00.000+01:00

Barna é unha cidade grande, unha mestura entre París Coruña e Toulouse. Demasiado grande para tres días. Cálida e aberta. Gústame.
O mapa é cortesía de Lucanuscervus.
Joooooooooooooooooooooooooo...

O Concerto (break febreiro 07)

2007-03-03T15:18:00.000+01:00

Parco en palabras, coma sempre; xeneroso en melodías, o habitual.
Pop, rock, experimental, post-rock, minimalismo... quizais pendurarlle unha etiqueta sexa un exercicio de pechazón mental, un pequeno despropósito co seu traballo. A xente gustou do concerto, pero non foi quen de escapar dos seus prexuízos e deixar de emocionarse máis coas pezas que o encasillan.
Supoño que a electricidade é o seu xeito de rirse de todo.

Pés nus

2007-03-02T15:46:00.000+01:00

Ás veces hai un corte na rutina do día a día, pequenos xogos que a vida garda para nós, para sorprendernos e deslumbrarnos con pequenos destellos de felicidade. Días de mil matices nos que non importa se vas ou vés, non importa chegar, só estar disfrutar de nosoutros.
Botarei en falta as noites de edredón, o sabor da túa presencia e sentir dentro a quen realmente es.

Curiosidade

2007-02-24T22:46:00.000+01:00

Causa e efecto na mesma sala. Cara a cara. Pregúntome que se dirán...

2007-02-19T15:38:00.000+01:00

Por se non se le: mércores 28 de febreiro, ás 22.00 h, sala Razzmatazz, Barcelona, concerto de Yann Tiersen.
E a diversión dunha viaxe improvisada.

Simplemente

2007-02-17T15:38:00.000+01:00

A quen se queira dar por aludid@

2007-02-15T23:57:00.000+01:00

Se me teño que disfrazar de pirata no curre esixo que veñan Sparrow e Turner esa noite!!

14 de febreiro

2007-02-13T00:01:00.001+01:00

Esta é unha homenaxe a unha loira que, ata onde eu sei, bicou mil sapos que sapos bicados ficaron.

Cuestionario

2007-02-06T00:36:00.000+01:00

Buscando pola rede atopei certa información que nalgún momento nunha conversa arelamos coñecer.
Unha foto, unha mirada e moitos anos despois.
Alguén sabe quen é??

2007-02-04T17:37:00.000+01:00

Cada vez que penso
encólleseme o corazón

Sabiduría popular

2007-01-30T23:41:00.000+01:00

Catro cousas hai no mundo
que fan perder os sentidos:
amar e non ser amado,
querer e non ser querido.

Conversa trascendental

2007-01-30T23:33:00.000+01:00

-Pregunteime moito por ti todo este tempo.
-Ben puideches chamarme.
-Si...

Loulou

2007-01-27T17:09:00.000+01:00

Dans la petite rue qui mène au bout du port
En face de l'atelier des dentellières
en haut de l'escalier qui monte à la verrière
Loulou est restée chez elle hier au soir encore

La pluie sous la lumière des lampadaires
Tombait sur les vélos rangés dehors
Adossé au mur le long du magasin de sport
Je suis resté assis comme ça au moins une heure entière

Loulou à changer sa vie et son décor
elle dit qu'elle a trouvé enfin son nécessaire
que nouveaux amis valent mieux que ceux d'hier
On pouvait voir passé leur ombre sur le store

C'était comme une soirée d'anniversaire
On les entendait rire jusqu'au dehors
Et puis la pluie est partie doucement avec le vent du nord
Je suis rentré tranquille à pied sous la nuit claire

Et toi tu vis toujours ton imaginaire
Toi qui te promène partout l'air abattu
ce serait bien que tu comprennes maintenant qui y a plus rien à faire
que tu retrouve un jour ou l'autre ta raison perdue
Loulou ne t'aime plus…

2007-01-26T15:57:00.000+01:00

Sempre digo que a sorte non se ten, trabállase e consíguese.
Ultimamente non fago máis que preguntarme que é o que estou a facer mal.

Transportes

2007-01-25T18:38:00.000+01:00

Hoxe farteime de agardar polo autobús. Enchufei os cascos ás orellas e camiñei os 5 km ata a miña casa. Que os jodan.

2007-01-22T23:09:00.000+01:00

Estes rapaces teñen a capacidade de rirse de si mesmos. Semellan ser grandes persoas. E iso fainos bos.

2007-01-21T18:57:00.000+01:00

Semanas tan bonitas que semellan meses. Meses tan intensos que parecen vidas.

2007-01-08T22:55:00.000+01:00

Hai veces que as coincidencias parecen querer dicir algo. E hoxe cando entrei na sala Eva cantaba o meu sentir. Fiquei sentada, sen parar, escoitando, e unha bágoa escorreu meixela abaixo. Eva abriu feridas.
Intento manter a coraza pechada fortemente sobre o peito para que nada, nada, poida mancar. Pero hai incertidumes que a destrozan. Outra vez.
Despois de dous meses de espera, de non saber, de tensión, de ilusión, as dúbidas alleas condúcenme outra vez a mil inseguridades. Sen unha explicación que me axude, atópome de novo coma o funambulista sobre o fío, intentando gardar o equilibrio sen rede baixo os pés. O meu fráxil equilibrio.
Volvo a escapar, de min, de ti, de todo e todos. Quero fuxir a cidades de pontes sobre ríos, á soidade de ríos que destrozan pontes. Busco refuxio no traballo e nas vidas alleas, cansa de vivir as miñas mil vidas que nunca ningunha se cumpre.
Non espero nada de ninguén e tampouco confío en palabras ditas. Non agardo máis que a calor do edredón na noite. Non busco consolo, non busco nada.
Pero teño que morder a lingua, respirar profundo, desliar o nó da gorxa e pendurar baixo o nariz o sorriso. É o que me queda.
Un pequeno amago de suicidio.

2006-12-22T19:43:00.000+01:00

Se credes ou non en Papá Noel, se gostades de estar coa familia ou non, se amades ou permanecedes fríos coma o xeo, se comedes turrón de chocolate ou do duro, se disfrutades destas datas ou vos producen un prurito no máis fondo, a todos vós deséxovos un ano 2007 repleto de cousas bonitas. Quérovos.

Filloi

2006-12-03T13:20:00.000+01:00

Hai unha aldea entre Forcarei e Silleda chamada Filloi. Ultimamente é o meu refuxio, o lugar ao que quero ir cada día, desde que me levanto ata que me deito. Pouco a poco vou coñecendo as súas ruelas, o que ela deixa ver. Quixera habitar alí. Se me deixas.

Al lugar donde has sido feliz...

2006-11-26T22:54:00.000+01:00

no debieras tratar de volver. Debo repetírmelo: al lugar donde has sido feliz no debieras tratar de volver, al lugar donde has sido feliz no debieras tratar de volver,al lugar donde has sido feliz no debieras tratar de volver,al lugar donde has sido feliz no debieras tratar de volver,al lugar donde has sido feliz no debieras tratar de volver,al lugar donde has sido feliz no debieras tratar de volver...

Sin riesgo no hay gloria II

2006-11-19T18:35:00.000+01:00

Le souvenir

2006-11-19T17:43:00.000+01:00

Por cuestións da vida ultimamente non fago máis que pensar sobre todo aquilo que me levou a ser hoxe son e sobre todo a pensar nas paisaxes da miña infancia. Por cuestións da vida unha parte da realidade tanxible deses recordos morreu e esvaeceuse. E outra parte corre tamén o risco de desaparecer. Non sei se son quen de aceptalo.
Navegando pola rede atopei un fado e non puiden máis que lembrar eses espazos, case segredos, nos que gastei horas e horas xogando e remexendo. Era un recuncho que gardaba algo de misterio, para min non deixaba de ser algo descoñecido, porque a pesar de pasar alí tardes enteiras nunca me atrevía a sobrepasar unha liña, unha liña marcada por algún xoguete, algunha caixa ou simplemente a luz da lámpada que se debilitaba tenuemente para crear monstros imperceptibles que se agochaban detrás de algo. Era unha habitación longa e estreita que rodeaba toda a casa e tiña portas ocultas. Era como unha grande caixa de segredos, hoxe de innumerables recordos. E hoxe teño medo de perdela.
No decorrer da nosa existencia non temos outra que ir deixando cousas no camiño, non podemos levar todo connosco, temos que facer de tripas corazón e desbotar cousas que nalgún momento foron importantes para nós. É doloroso e necesario. Pero hai cousas que son imposibles de deixar.

Para triunfar hay que arriesgar

2006-11-15T23:29:00.000+01:00

Alguén me dixo hai unhas noites que o que lle pasa a Felipe nesta tira é parte do seu encanto, e como a el a min tamén me ocorre. Non podo máis que rir e cuestionar.
Onte pola noite todo o mundo estivo de acordo en repetirme unha e outra vez que para triunfar hai que arriscar.
Levo días ríndome de min mesma e convencéndome de que non podo repetir erros xa cometidos. Levo noites producindo na miña cabeza unha película. Repito escenas unha e outra vez intentado mellorar cada detalle. E creo que xa é o momento da estrea. Con alfombra carmín, coma en Hollywood.
Incluso cheguei a contratar uns sicarios para efectuar o traballo suxo, pero ao final decidín que non, mellor que non actúen, porque prefiro ser eu quen poña as cartas sobre a mesa. Agardo que lean isto antes de que sexa demasiado tarde.
E se non acontece nada, se o espectáculo non ten a acollida desexada, polo menos durmirei tranquila porque sei que apostei todo o que tiña.

Ilusións

2006-11-14T23:12:00.000+01:00

Yann Tiersen - La rade

Os pequenos praceres de cada día. Beber o zume de laranxa á mañá. Escoitar o reloxo da igrexa cantar as horas. Rir cos amigos. E emocionarse coa música.
A pequena ilusión de abrir o celofán, pór o disco no lector, premer o botón de play, subir o volume e deixarse levar. Levar e voar. Voar e soñar.
A sinxeleza dos sons que que baixan pola gorxa ata deterse no corazón, apretándoo fortemente e enchendo de tanta emoción a túa alma que desbordan bágoas dos ollos.
Xa me tarda o paquete.

The ghosts you draw on my back

2006-11-13T00:16:00.000+01:00

As pantasmas que ti debuxaches nas miñas costas. Que ti e todos debuxastes. Tatuastes para nunca esquecer. Hai días que paso o dedo sobre as cicatrices deténdome en cada luar para lembrar mil palabras, mil feridas, mil risas, bicos, conversas... E hai días que o simple roce da xema causa a dor máis profunda, polo que subo a camisa e me acurruco na bufanda. Son cicatrices na carne e por moito que mude de pel sempre seguirán aí para recordarme quen son eu.
Levo días intentando evadirme de min mesma pola simple razón de que vexo que non podo aturar a dor, de que vexo que hai cousas de min que se esvaen e non o podo evitar, de que teño que priorizar e non sei que pór primeiro, de que quero querer e son cobarde, de que quero falar e trémanme as pernas, de que quero mellorar e fágoo peor, de que teño medo de caer no pozo e non dar saído. Levo días sen estar comigo. E esa, para ben e para mal, son eu.

Música para un fetichista

2006-11-12T20:21:00.000+01:00

Baixo a sombra de Dylan

2006-11-06T14:00:00.000+01:00

Del só sei catro letras, unha copa de licor café e o fetichismo duns beizos carmín.

Caleidoscopio

2006-10-29T14:35:00.000+01:00

Imaxina un caleidoscopio que na vez de ter cristais de cores no seu fondo teña anacos da túa vida e cada vez que o xires vexas o que puido ser e non foi.
Mentres tanto, o experimento poético de Kathleen Raine

It burns in the void,
Nothing upholds it.
Still it travels.

Travelling the void
Upheld by burning
Nothing is still.

Burning it travels,
The void upholds it
Still it is nothing.

Nothing it travels
A burning void
Upheld by stillness.

2006-10-22T17:24:00.000+02:00

Electrificar a Amelie

Todos nacemos cun carácter dado. Medramos e cambiamos. Inflúenos a xente que atopamos, a risa, a dor, as ilusión, a esperanza. Todo vai modelando o noso xeito de interrelacionarnos co mundo, pero esencialmente seguimos sendo os mesmos.

Responsabilidades, por Cortázar

2006-10-19T17:06:00.000+02:00

PREÁMBULO A LAS INSTRUCCIONES PARA DAR CUERDA AL RELOJ
Piensa en esto: cuando te regalan un reloj te regalan un pequeño infierno florido, una cadena de rosas, un calabozo de aire. No te dan solamente el reloj, que los cumplas muy felices y esperamos que te dure porque es de buena marca, suizo con áncora de rubíes; no te regalan solamente ese menudo picapedrero que te atarás a la muñeca y pasearás contigo. Te regalan –no lo saben, lo terrible es que no lo saben-, te regalan un nuevo pedazo frágil y precario de ti mismo, algo que es tuyo pero no es tu cuerpo, que hay que atar a tu cuerpo con su correa como un bracito desesperado colgándose de tu muñeca. Te regalan la necesidad de darle cuerda todos los días, la obligación de darle cuerda para que siga siendo un reloj; te regalan la obsesión de atender a la hora exacta en las vitrinas de las joyerías, en el anuncio por la radio, en el servicio telefónico. Te regalan el miedo de perderlo, de que te lo roben, de que se te caiga al suelo y se rompa. Te regalan su marca, y la seguridad de que es una marca mejor que las otras, te regalan la tendencia a comparar tu reloj con los demás relojes. No te regalan un reloj, tú eres el regalado, a ti te ofrecen para el cumpleaños del reloj.

Heroína

2006-10-15T23:41:00.000+02:00

Xogo a ser Superwoman. E sángranme as mans.

Viaxar

2006-09-10T22:45:00.001+02:00

Moverse dun punto a cara a outro b. E digo “cara a” e non “ata” porque pode ser que non chegues a b, ou que c se convirta en b, ou que haxa un b1, un b2, un b3; pode que nunca saias de a.
E viaxando coñeces mil persoas e resulta que te atopas a ti mesmo.
Viaxando ves paisaxes diferentes e daste conta de que é só unha.
Viaxar é medrar, respetar, aprender, experimentar.
Só viaxan os curiosos.
O resto da xente desprázase.

De onde vimos

2006-09-07T00:42:00.000+02:00

Cando pequenos, os maiores dinnos que os nenos veñen de París. Eu nacín en alí. Aínda lembro o momento no que entrei na vida, tan inocente, paseando polas rúas da cidade.

Homenaxe ás vacalouras

2006-09-04T00:56:00.000+02:00

And if you ever feel a little lonely, dear,
I want you to come on, come on to your mama now,
And if you ever want a little love of a woman
Come on and baby baby baby babe babe baby now
Cry baby yeah.

Janis Joplin

Declaración de intencións

2006-09-01T00:07:00.000+02:00

Ler as dedicatorias dos discos.